po co komu rodzina..?

Powoli dochodzę do smutnego wniosku, iż lepiej nie mieć kontaktu z własnymi rodzicami niż być przez nich poniżaną.
Smutne aczkolwiek prawdziwe.
Bardzo trudno jest stanąć przed lustrem i powiedzieć na głos; pochodzę z rodziny DYSFUNKCYJNEJ.
Jednakże wierzę, że ja nie muszę być taka jak oni (może to objaw ogromnej naiwności.. mam nadzieje, ze nie)!
Ludzie, którzy najbardziej mnie w życiu zranili to moi rodzice.
Jestem dorosłą kobieta i postanawiam zakończyć ten ciąg zadawanego bólu.
Nie jest łatwo, ale wierzę, że dam radę; postanawiam ograniczyć swój kontakt z nimi do zera.
Czekają mnie święta w samotności ale za to bez awantur i braku szacunku.