Od dziecka wpajano we mnie szacunek do innych ludzi. A to ze względu na ich wiek czy wykształcenie, a to pokrewieństwo i inne tym podobne bzdury...
Tak bardzo się tym wszystkim przejęłam, że nie zauważyłam iż należący mi się szacunek "dla samej siebie" gdzieś pominięto.
Morał na dzień dzisiejszy: "SZANUJ SAMEGO SIEBIE!"

Powoli dochodzę do smutnego wniosku, iż lepiej nie mieć kontaktu z własnymi rodzicami niż być przez nich poniżaną.
Smutne aczkolwiek prawdziwe.
Bardzo trudno jest stanąć przed lustrem i powiedzieć na głos; pochodzę z rodziny DYSFUNKCYJNEJ.
Jednakże wierzę, że ja nie muszę być taka jak oni (może to objaw ogromnej naiwności.. mam nadzieje, ze nie)!
Ludzie, którzy najbardziej mnie w życiu zranili to moi rodzice.
Jestem dorosłą kobieta i postanawiam zakończyć ten ciąg zadawanego bólu.
Nie jest łatwo, ale wierzę, że dam radę; postanawiam ograniczyć swój kontakt z nimi do zera.
Czekają mnie święta w samotności ale za to bez awantur i braku szacunku.

Uważam się za osobę otwartą i szczerą. Staram się każdemu dać szansę. Nie dyskryminuję ludzi ze względu na to co robią czy z kim są. 
Wiele już w życiu widziałam i przeszłam. Nic nie jest czarne ani białe.
Nie wiem co właściwie może mnie jeszcze zaskoczyć...
Jest jednak jedno czego absolutnie nie trawię; to KŁAMSTWO i UNIKI! albo jak to niektórzy określają "unikanie mówienia prawdy".
Jestem poprostu chora gdy ktoś kogo obdarowywuję swoim zaufaniem, komu daje swój czas i serce, ktoś komu okazuję troskę mnie zawodzi i zaczyna stosować "uniki".
Jest to dla mnie obrażające, że zamiast powiedzieć mi coś wprost ludzie wolą kłamać i udawać coś innego.
Rani mnie wtedy najbardziej ich brak zaufania do mnie i wiary w moje zrozumienie.
Wolę by mi wprost powiedzieć "najstraszniejszą" prawdę niż najpiękniejsze kłamstwo.
... nie mówiąc mi nic można mnie jedynie stracić
Czekam na szczerą rozmowę

Jak znaleźć przyjaciela? Nie ma sklepów z przyjaciółmi, na ebayu ani amazon tez jakoś ich nie ma w ofercie.
Przypomina mi się opowieść o Małym Księciu i lisie. Powoli będziemy się oswajać; krok po kroku zbliżać do siebie
...jeśli mnie oswoisz, będziemy potrzebni jeden drugiemu.
Zaufaj mi proszę i bądź ze mną szczery. Przyjaźni nie da się budować na niedopowiedzeniach

Znowu poniedziałek, kolejny nowy tydzień.
Za oknem wieje i leje deszcz, a ja popijam poranną kawę i nawet się cieszę, że zaraz idę do pracy.
Po weekendzie wypełnionym pakowaniem i sprzątaniem dobrze jest powrócić do rutyny pracowni ceramicznej.
Za chwilę otworzę piec wypełniony szkłem, ciekawe jak się udal wypał.
Dobrze jest mieć pracę, którą się lubi :-)
Życzę miłego tygodnia!

Zupełnie nie umiem się odnaleźć w przygotowaniach do pożegnania Staszka.
Pogrzeb w piątek w Krakowie, lecę o świcie a wracam w sobotę. Najchętniej wróciłabym jeszcze tego samego dnia, ale niestety nie ma lotów... Nie chcę widzieć się z nikim (poza Wojtkiem - bratem Stasia). Nie mam ochoty na rodzinne spotkania ani na spacer po Krakowie. Lecę by pożegnać się z Przyjacielem. Właściwie to wcale nie chcę sie z nim żegnać.
Mierzę czarną garsonkę, którą ostatni raz miałam na sobie ponad dwa lata temu podczas rozmowy o pracę w collegu. Czarny sweterek pozyczyłam już od sąsiadki. Koleżanka z pracy obiecała przynieść jutro "coś stosownego na głowę".
Staram się "być dzielną". Najważniejsze by nie zacząć zbyt wiele myśleć i nie rozkleić sie nad samą sobą.
Nie mam przecież NIKOGO kto by mnie teraz wsparł. Telefon milczy jak zaklęty, skrzynka e-mailowa tez pusta, a na gadu nikt sie nie odzywa.
Do tego ta cała przeprowadzka, jakis horror poprostu.. I to pytanie; "Czy ktoś mi wogóle pomoże"?
"Prawdziwych przyjaciół poznaje sie w biedzie".

Moim najblizszym przyjacielem był Stasiu. Jak było źle albo gdy chciałam poprostu pogadać dzwoniłam do niego.
A teraz do kogo mam zadzwonic?

Dlaczego jest tak "nieciekawie"?

Dzisiejsze przedpołudnie spędziłam sortując w pracy kolorowe wstążeczki i tasiemki.
Były wrzucone do wielkiego pudła i ze sobą poplątane, zupełnie jak ludzkie istnienia.
Różnej długości i szerokości, delikatne lub sztywne, lśniące oraz matowe, niektóre gładkie, inne aksamitne albo z jakimś wyhaftowanym szlaczkiem rozpoznawczym. Część z nich pokryła już wilgoć i pleśń, pojedyńcze kusiły blaskiem złotej nitki. Były ich setki.

Zadanie jak dla Kopciuszka a jednak pasjonujące. Medytacja różnorodności.

A Ty z jaką wstążką byś się utożsamił/a?

Ja stale szukam swojej, aczkolwiek najbardziej moją uwagę przykuła elegancko skromna i wąska, jednocześnie bardzo zmysłowa w dotyku granatowa aksamitka. Nie wiem tylko jaka była długa bo koniec gdzieś się zaplątał...

Dzisiejszej nocy zmienilismy czas. Dostaliśmy dodatkowa godzinę od życia w prezencie. Oczywiscie zostanie nam ona odebrana na wiosnę ale teraz mogliśmy sobie pozwolić na dodatkowe przyjemnosci. Jedni bawili się dłużej na mieście, inni na wcześniejszych Halloween party.. a ja pozwoliłam sobie na odespanie niewyspania przyjemnosci poprzedniej nocy ;-)
Czas zimowy pozwala nam zwolnić tempo i otworzyc bardziej na samego siebie.
Ja powróciłam do mojego bloga i do swoich przemysleń.
Dzisiaj zamierzam kontemplować ogień popijając przy tym czerwone wino.
Czy jest ktoś chętny by dorzucić swoje mysli do kominka?
Zapraszam!

Ostatni weekend przed odjazdem na urlop do Polski. Miałam się "zorganizować", wstać wcześnie i przygotować listę rzeczy do zrobienia... a tymczasem dopiero co się obudziłam a już prawie 11-ta. Narazie piję poranną kawę i szkicuję "last minute" plan weekendowy. Zupełnie to do mnie nie podobne.
A "backon bubble machine" nadal w sferze wirtualnej, gdyż żadna paczka jeszcze do mnie nie dotarła... a może mi się to tylko przyśniło? ;-)

dopisane ok godz 13tej - A jednak "sen się ziścił!" i paczka wielkości pudełka na buty została dostarczona przez listonosza